Punkt Oporu Duńkowice

Punkt oporu Duńkowice, licząc od południa jest to drugi punkt oporu. Tak jak przylegające do niego od południowego wschodu p.o. Kalników, jak i północnego wschodu p.o.Kobylnica Ruska, w punkcie zdążono wybudować tylko 2 schrony, w tym jeden jest na  pewno jest nieukończony. Określenie przynależności tego punktu chyba przysparza najwięcej niewiadomych, powinien należeć do pasa obrony tyłowej, ale wtedy w tym przypadku nie było by przed nim poprzedzającego go głównego punktu oporu. Od zachodu znajdują się już tylko schrony pasa przesłaniania obszaru Sieniawy, chroniące obszar wcinający się dość głęboko w terytorium kontrolowane  przez III rzeszę. Od południowego zachodu punkt położony jest nad samą granicą, pozbawiony jest schronów pasa przesłaniania. Naturalną przeszkodę tworzył tu przepływający San. Głównym zadaniem punktu oporu Duńkowice była ochrona drogi Radymno – Korczowa która to otwierała możliwość przemarszu wojsk na wschód w kierunku Lwowa.

po Duńkowice

Oba schrony są bardzo łatwo dostępne i widoczne z asfaltowych dróg, w tym jeden z nich znajduje się przy głównej drodze Radymno – Korczowa. Znajdziemy go po lewej stronie jadąc w kierunku Korczowej. Ze względu na możliwości parkowania przy głównej trasie,  najwygodniej jest wjechać w pierwszą asfaltową drogę w lewo na skrzyżowaniu po wyjeździe z Duńkowic. Podjeżdżając tą dróżką ok 700 metrów po prawej znajdziemy bardzo ładnie wyeksponowany, fotogeniczny schron. Od kiedy widziałem pierwsze zdjęcia tego schronu, chciałem go odwiedzić. Wtedy jeszcze nie znałem przyczyn jego nienaturalnego położenia. Drugi zaś schron znajduje się zaraz za pierwszą kępką lasu przy głównej drodze, 300 metrów od skrzyżowania, więc najłatwiej zaparkować zaraz po wjeździe w uliczkę i spokojnie już się przespacerować.

Niestety pogoda zrobiła się bardzo burzowa i musiałem zrezygnować z odwiedzenia okolicznych wykopów, sugerujących planowanie większej ilości schronów.

Schron do ognia czołowego znajdujący się przy głównej drodze

PDOT-2 (06-DU-02), kazamata broni maszynowej

GPS: N:49° 57′ 57,948″ E: 22° 54′ 26,244″

Jednokondygnacyjny schron do ognia czołowego uzbrojony miał być w trzy zestawy NPS-3, rkm obrony bliskiej i rkm obrony wejścia. Zostały obsadzone tylko 2 opancerzenia dla fortecznych wersji CKM. Pod izbami bojowymi schron wyposażony był w zbiorniki gromadzące łuski, obecnie zalane wodami gruntowymi. W pomieszczeniu strzelnicy obrony bliskiej nie wybudowano ścianek działowych. Izba wyposażona jest w wyjście awaryjne pod strzelnicą i jeden dodatkowy zbiornik. Obok otworów wyjścia i zbiornika znajduje się dodatkowe prostokątne wgłębienie, być może właśnie do kotwiczenia ściany działowej, ale to jest tylko moje przypuszczenie  i nie spotkałem się z takim rozwiązaniem w innych schronach pozbawionych ścianek działowych. Schron czysty i dość dobrze zachowany.

PDOT-1 (06-DU-01) kazamata broni maszynowej

GPS: N: 49° 58′ 16,756″  E: 23° 54′ 18,189″

Jednokondygnacyjny schron do ognia czołowego, uzbrojony był w 3 zestawu NPS-3, Porównując schrony z p.o. Kobylnica Ruska, p.o. Duńkowce i p.o. Kalników na których to znajdują się identyczne modele schronów PDOT, podejrzewam że ten też należał do tego typu i był wyposażony w rkm obrony bliskiej i rkm obrony wejścia. Ciężko to ocenić bo ten schron nie posiada ściany tylnej  z otworami strzelniczymi i wejściem do schronu. Schron został wysadzony. Całość została zerwana z fundamentów i osiadła z prawie nienaruszonymi ścianami czołowymi i bocznymi, chyba po lekkim przesunięciu względem fundamentów. Wewnątrz nie zostało dosłownie nic, została sama skorupa. Opancerzenia NPS-3, ściany i sufit z  blachami antyodpryskowymi noszą niezliczone ślady uderzeń i przebić. Nie wiem czy powstałe w czasie wysadzania czy może schron ten tak mocno uległ uszkodzeniom w czasie walk. Ściany z zewnątrz takich śladów nie posiadają. Schron warty oglądnięcia właśnie ze względu na uszkodzenia wnętrza i możliwość ogarnięcia wzrokiem wnętrza całego schronu.

Reklamy

4 uwagi do wpisu “Punkt Oporu Duńkowice

  1. Chociaż to tak wygląda, schron nie uległ uszkodzeniu w wyniku działań wojennych. Uszkodzenia wewnętrzne są wynikiem wieloletnich detonacji prowadzonych przez wojska inżynieryjne (saperów) do końca lat 90-tych XX wieku przy unieszkodliwianiu niewybuchów.
    Natomiast przemieszczenie skorupy schronu nastąpiło w wyniku osiadania gruntu spowodowanego niekontrolowanym pobieraniem piasku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu przez okoliczną ludność, oraz prowadzonych detonacji wewnątrz schronu.

  2. Tak też obstawiałem ze względu na brak uszkodzeń zewnętrznych, dodatkowo detonacja pozostałości powojennych wewnątrz schronów miała bardzo często miejsce.
    Pozdrawiam

  3. O, cieszę się. Nie spodziewałem się odpowiedzi. A nawiązując do tych dwu obiektów Linii Mołotowa w Duńkowicach, to trochę też wiem o historii ich budowy i nie jest to wiedza książkowa, ale z „pierwszej ręki” pozyskana przed laty bezpośrednio od ludzi, którzy niewolniczo pracowali u Moskali przy ich wznoszeniu, ale to już inny temat.

  4. Chętnie w wolnej chwili nawiążę kontakt by porozmawiać o tych schronach, niestety przez 2-3 m-ce jestem zarobiony i nie mogę temu poświęcić wiećej czasu
    Gorąco pozdrawiam

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s