Diabelski Kamień w Werchracie

Wczesna wiosna lub późna jesień jest chyba najlepszym okresem by odwiedzić to miejsce, choć trudno odmówić mu uroku też w innych okresach np. lecie. Najprościej dotrzeć tu skręcając na zachód w leśną dróżkę naprzeciw budynków byłego PGR Werchrata (lub Monasterz) i przespacerować się ścieżką aż na skraj lasu. Gdy pójdziemy w prawo wzdłuż pola natrafimy nawet na kierunkowskaz w którym kierunku trzeba pójść. Wskazuje on miejsce po drugiej stronie pola, które oczywiście możemy obejść. Możemy tu dotrzeć idąc przez piękne „połoniny Dahanów” idąc lasami w kierunku Werchraty jednak wtedy to już wyjdzie całkiem spory spacer. Na skraju lasu tuż przy rezerwacie odnajdziemy tablicę informacyjną wykonaną przez Nadleśnictwo Lubaczów. Samo miejsce emanuje spokojem, a las o każdej porze jest tu piękny. Trudno tu spotkać ludzi choć miejscówka jest dość popularna. Wędrując po okolicy w bezpośrednim sąsiedztwie odnajdziemy ślady podbierania kamienia przez miejscową ludność, w całej okolicy znajdują się takie ślady płytkich kamieniołomów.

Tekst z tablicy

„Pomnik przyrody nieożywionej „Diabelski Kamień” w Werchracie

Ochroną objęto (Decyzja Wojewody Przemyskiego z 1977 r.) 4 ostańce wapienne zlokalizowane w wydzieleniu 56a leśnictwa Werchrata. Ostańce stanowią odsłonięcie odpornych na wietrzenie trzeciorzędowych (badeńskich) wapieni rafowych, litotamniowych i detrytycznych. Odsłonięcie widoczne jest na grzbiecie wzniesienia o wysokości 320 m n.p.m., położonego w odległości ok. 3 km w kierunku zachodnim od miejscowości Werchrata, w pobliżu nieistniejącego przysiółka Niedźwiedzie.

Największy z ostańców o charakterystycznym wyglądzie, z prześwitem u podstawy – z uwagi na silne zerodowany spąg sprawia wrażenie ułożonego na powierzchni terenu – ma ok. 10 m długości, 5 m szerokości i 2 m wysokości. Ostańce przypominają nieco głazy narzutowe spotykane w środkowej i północnej Polsce – fragmenty litej skały przemieszone przez lądolód tzw. Eratyki, jednak ich pochodzenie jest całkowicie inne. Na ostańcach, zwłaszcza na górnej powierzchni, widoczne są ślady procesów krasowych – otwory i wgłębienia o różnych kształtach.

Wapienie rafowe – wapienie zbudowane ze szkieletów węglanowych różnych osiadłych organizmów morskich.

Wapienie litotamniowe – wapienie organogeniczne wytworzone ze zwapniałych kolonii krasnorostów (glonów) z rodzaju Lithothamnium (rodoitów) o charakterystycznej bulwiastej strukturze. W Polsce występują w Górach Świętokrzyskich i na Roztoczu jako pozostałość osadów morza mioceńskiego.

Wapienie detrytyczne – wapienie zbudowane z tzw. Interklastrów, czyli fragmentów rozdrobnionego osadu.

Krasowienie – proces rozpuszczania skał (najczęściej wapieni) przez wody powierzchniowe i podziemne; jeden z rodzajów wietrzenia chemicznego.

Legenda

Legenda głosi, że z piekła został wysłany Diabeł, aby zniszczyć świątynię na Monasterzu. Niosąc w stronę świątyni potężny głaz. Zmęczył się i postanowił odpocząć. Obudził go świt i pianie koguta, co zniweczyło jego plany. Diabeł już nigdy więcej nie powrócił by dokończyć dzieła, a głaz nazwany później „Diabelskim kamieniem” został w miejscu jego odpoczynku.”

Tablica ustawiona przez Nadleśnictwo Lubaczów

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s